لیست مطالب
نمایش 1 - 2 از 2 نتیجه

داد زدن کودک

هنگامی که کودک شما با صدای بلند چیزی را از شما مطالبه میکند متقابلا شما باید کاملا آرام با او صحبت کنید. اگر شما نیز با صدای بلند برای پاسخ به او استفاده کنید نه تنها او صدایش را بلندتر خواهد کرد بلکه وارد جنگی خواهید شد که در انتها برنده ای نخواهد داشت.

 تکنیکی که می تواند کودک شما را کم کم به سمتی ببرد که درخواست هایش را آرام و بدون داد زدن مطرح کند این است که:

 ابتدا باید به دنبال علت های داد زدن در کودکان بگردیم، چرا که بیشترین عاملی که باعث می شود کودکان از صدای بلند برای درخواستشان استفاده کنند، آموختن این روش از خودِ والدین است.
اگر خود شما برای درخواستتان از صدای بلند استفاده میکنید باید دوره های کنترل خشم بگذرانید، سپس باید به عنوان یک قانون این مسئله را از قبل برای کودک توضیح داده باشید. پس از آن باید صدا ها را برای کودک رنگبندی کنید و توضیح دهید که چه انتظاری از او دارید و دوست دارید او در هنگام مطرح کردن درخواستش از چه رنگی استفاده کند.
بعد از اینکه قانون را وضع کردید باید از کودک بخواهید که یک بار آن را برای شما تکرار کند. و هماهنگونه که می دانید قوانین را باید بارها و بارها برای کودک یادآوری کرد.

 اگر کودک از این به بعد از داد برای درخواستش استفاده کرد، ابتدا آرامش خود را حفظ کنید و بدون نگاه کردن به چشمان او با صدایی آرام بگویید؛ " این صدا قرمز است و من به صداهای قرمز جواب نمی دهم" معمولا کودک در این زمان کمی صدایش را پایین تر میاورد و شما باید در این لحظه رنگ صدایش را به او بگویید، " این صدا نارنجی است و من به صدای نارنجی هم جواب نمی دهم، لطفا آبی حرف بزن" و به محض اینکه صدایی که از او میشنوید کمی به آبی نزدیک بود بگویید؛ " آفرین الان این صدا آبی شد و من جواب می دهم". به یاد داشته باشید که لحن شما باید آرام باشد تا کودک با آرامش حرف زدن را یادبگیرد بنابراین با آرامش با او سخن بگویید، هر چند او ممکن است به دلیل خشم در اوایل تن صدایش را بالاتر برد. همچین توقع نداشته باشید که کودکتان یک شبه یا یک روزه داد زدن خود را کنار بگذارد.

این تکنیک به خوبی به کودک شما کمک میکند که به آرامی خواسته هایش را بیان کند. امیدوارم شما جز آن دسته از والدین نباشید که بر سر کودک خود با داد کشیدن از او بخواهید که. " د...ا...د... ... ن. .. ز... ن"!!! و حتما به یاد دارید که در رفتارهای آزاردهنده کودک بهترین و شاید گفت تنها تکنیک موجود تکنیک بی اعتنایی است. بنابراین اگر کودک مقاومت کرد و به داد زدن خود ادامه داد از تکنیک بی اعتنایی استفاده کنید و به هیچ وجه با او وارد مذاکره نشوید.

 

 

اضطراب شروع مدرسه

 

بسیاری از اوقات، والدین، میزان اضطرابی را که در اثر تغییرات زندگی در کودکان برانگیخته میشود، دست کم می گیرند. بازگشت به مدرسه و شروع سال تحصیلی جدید، اگر‌چه اتفاقی هیجان انگیز است، اما میتواند اضطراب هایی را برای کودک ایجاد کند که رهایی از آنها برای او دشوار است.


در چنین شرایطی، اگر کودک مجبور باشد که به تنهایی و بدون دریافت کمک، به مقابله با این اضطرابها بپردازد، این احساسات تشدید می‌شوند و می‌توانند اختلالات جدی در عملکرد او ایجاد کنند.

 

 از نظر رشدی، کودکان در سنین مختلف، نگرانی های متفاوتی دارند. در دوران مهدکودک و پیش دبستانی، نگرانی آنها اغلب حول و حوش جدایی از والدین قرار دارد. در سالهای ابتدایی مدرسه، اضطراب آنها عمدتا دربارهٔ احتمال گیرافتادن در کلاس یک معلم سخت گیر یا خشن و ورود به فضای جدید کلاسهای بالاتر است. در سالهای بعدی، نگرانی کودک به مسائلی مثل پیدا کردن دوست، پذیرفته شدن در جمع همسالان و خوب جلوه کردن معطوف می‌شود.

 

بی توجهی به این اضطرابها، میتواند منجر به پسرفت کودک به سمت رفتارهایی مثل قشقرق، اجتناب از مدرسه رفتن، نافرمانی، انزوا یا خشونت شود.

 توجه به این نگرانی ها در کودکان، الزاما به معنای بحث کردن با آنها درباره جزئیات احساساتشان یا به کار بردن استراتژیهای خاصی برای حل کامل مسئله نیست. آنچه کودک در چنین شرایطی بیش از هرچیز به آن نیاز دارد، گوش دادن همدلانه و اطمینان بخشی از سوی والد است.

 

برای این منظور، ابتدا باید به نگرانی کودک گوش داد. و پس از اینکه کودک درباره نگرانی اش حرف زد، مثل اینکه "اگر معلمم بداخلاق و سخت گیر بود چه؟"، باید با او همدلی کرد؛ "نگرانی مهمی ست، میفهمم. من هم وقتی مدرسه می‌رفتم این نگرانی را داشتم"
و سپس با گفتن جملاتی مثل "اگر چیزی که نگرانش هستی اتفاق افتاد، من برای حل کردن مشکل با تو خواهم بود و کمکت میکنم"، به او اطمینان خاطر داد.

 

 اگر صرفا به کودک بگوییم که درباره موضوعاتی که او را مضطرب میکند، نگران نباشد، در واقع او را با نگرانی هایش تنها گذاشته ایم. به علاوه، هنگامی که کودک احساس می‌کند اضطراب های او فهمیده نشده است، صحبت کردن راجع به آنها را متوقف می‌کنند.

برای جلوگیری از ایجاد این اجتناب و کناره گیری در کودک، با قلبی پذیرا به او گوش دهید، با او همدل شوید، و‌ به او اطمینان بدهید که تنها نیست.


با صبوری به سخنانش گوش داده و به او اطمینان دهید در پی راهکار مناسب هستید تا به آرامش کامل برسد.


آرشیو